Istnieją trzy główne kategorie symboliczne powszechnie używane, choć czasami nazywane są inaczej. Tak zwane dusze „wędrujące” mają być połączone z miejscami lub intensywnymi wspomnieniami i potrzebują duchowego przewodnictwa, aby iść naprzód. Inne, kierowane miłością, decydują się na tymczasowe pozostanie blisko bliskich, aby ich pocieszyć lub wesprzeć. Wreszcie istnieją dusze powstrzymywane przez silne emocje, takie jak strach czy gniew, nie ze złej woli, ale dlatego, że trudno im się od nich uwolnić.
W tradycjach takich jak buddyzm, ten etap pośredni jest uważany za okres przejściowy, po którym zawsze następuje ewolucja. Chrześcijaństwo z kolei mówi o drodze duszy ku boskiemu spokojowi, podczas gdy hinduizm mówi o cyklach i stopniowej transformacji. Spirytualizm z kolei kładzie nacisk na ideę ciągłego uczenia się i emocjonalnego wyzwolenia.
Znaki widziane przez tych, którzy pozostali
Wiele osób zgłasza, że odczuwa obecność bliskiej osoby zmarłej. Może to objawiać się ciepłym uczuciem, znajomym zapachem, szczególnie kojącym snem lub niepokojącymi, lecz pocieszającymi zbiegami okoliczności. W podejściach duchowych te manifestacje nie są uznawane za alarmujące, lecz raczej za wyraz więzi emocjonalnej, która trwa w innych formach.
Promowanie pokoju, zarówno dla siebie, jak i dla swojej duszy.
Większość tradycji zgadza się z prostym przesłaniem: dusza pragnie spokoju. Stworzenie pogodnego klimatu emocjonalnego, wspominanie zmarłych z miłością, a nie ze strachem, oraz wyrażanie wdzięczności, zarówno w ciszy, jak i na głos, symbolicznie pomaga wszystkim iść naprzód, zarówno tu, jak i gdzie indziej.
Bo ostatecznie, niezależnie od naszych przekonań, wszystkie one przypominają nam, że miłość i więź nigdy tak naprawdę nie umierają: one po prostu zmieniają formę.
