Reklama

Korzystaj z mocy kurkumy, rozmarynu, cynamonu i herbat ziołowych każdego dnia!

adminon
Reklama
Reklama

Czy problemy z sercem spędzają Ci sen z powiek? Te przyprawy mogą pomóc. Kurkumina z kurkumy i aldehyd cynamonowy z cynamonu mogą poprawić przepływ krwi i obniżyć poziom „złego” cholesterolu LDL, zgodnie z badaniem z 2020 roku opublikowanym w czasopiśmie „Phytotherapy Research”. U 55-letniego Johna dodanie tych dwóch przypraw do diety nieznacznie obniżyło ciśnienie krwi i dodało mu energii. Czy te przyprawy mogą być również dobre dla Twojego serca? Kolejna korzyść może Cię jeszcze bardziej zaskoczyć.

Kup witaminy i suplementy

2. Rozmaryn i herbata wzmacniają odporność

Czy przeziębienie Cię spowalnia? Antyoksydanty zawarte w rozmarynie i polifenole w herbatach ziołowych mogą wzmocnić Twój układ odpornościowy. Badanie z 2018 roku opublikowane w czasopiśmie „Journal of Immunology Research” wykazało, że związki zawarte w rozmarynie mogą zmniejszać stany zapalne związane z infekcjami. Z kolei herbata miętowa może łagodzić przekrwienie. Wyobraź sobie mniej dni chorobowych i więcej energii. Czy te składniki mogą Cię wzmocnić? Ostatnia korzyść jest rewolucyjna.

1. Codzienny rytuał zmienia Twoją witalność

Oto wielkie odkrycie: połączenie kurkumy, rozmarynu, cynamonu i herbaty ziołowej tworzy synergię, która poprawia zdrowie. Zawarte w nich przeciwutleniacze, związki przeciwzapalne i składniki odżywcze działają razem, poprawiając poziom energii, nastrój i odporność. Badania sugerują, że regularne stosowanie tych składników może pomóc w rozwiązaniu powszechnych niedoborów żywieniowych u osób starszych. Wyobraź sobie, że budzisz się wypoczęty, skoncentrowany i gotowy do działania. Gotowy, by uczynić to codziennym nawykiem? Zobaczmy, jak.

Kup witaminy i suplementy

Jak dodać te moce do swojego życia

Chcesz zacząć? To proste. Dodaj łyżeczkę kurkumy do zup lub koktajli, posyp kawę lub jogurt cynamonem, dodaj rozmaryn do pieczonych warzyw i popijaj ziołową herbatę każdego wieczoru. Martwisz się o smak lub bezpieczeństwo? Zacznij od małych dawek i eksperymentuj. Większość osób może bezpiecznie stosować kurkumę w umiarkowanych dawkach, ale skonsultuj się z lekarzem, jeśli przyjmujesz leki takie jak leki rozrzedzające krew. Oto krótki poradnik, który pomoże Ci zacząć:

Składnik Korzyści Łatwy w użyciu
Kurkuma Przeciwzapalny Dodawać do curry i koktajli
Rozmaryn Stymulacja poznawcza Pieczeń z ziemniakami i mięsem
Cynamon Kontrola poziomu glukozy we krwi Posyp owsiankę herbatą.
Herbata ziołowa Ulgę w stresie, odporność Wypij herbatę rumiankową lub miętową.

Bezpieczeństwo jest najważniejsze. Oto jak mądrze z nich korzystać:

Rada Bezpieczeństwa Dlaczego to jest ważne Jak to zrobić
Kurkuma (umiarkowana) Unikaj problemów trawiennych Zalecana dawka to 1–2 łyżeczki dziennie
Sprawdź rodzaj cynamonu Cejlon jest bezpieczniejszy w dłuższej perspektywie Unikaj nadmiernej ilości cynamonu kasja
Utrzymuj rozmaryn w świeżości Zachowuje moc Przechowywać w lodówce i spożyć w ciągu 2 tygodni.
Dobrze zaparz herbatę Zmaksymalizuj korzyści Pozostawić do zaparzenia na 5 do 10 minut

Możesz się zastanawiać: „A co, jeśli nie będzie mi smakować?”. Wymieszaj kurkumę z miodem, dodaj cynamon do koktajli lub wypróbuj różne herbaty ziołowe. To nie są cudowne lekarstwa, ale mają realny potencjał. Skonsultuj się z lekarzem, aby uzyskać spersonalizowaną poradę. Gotowy zadbać o swoje zdrowie?

Nie przegap tych korzyści

Wyobraź sobie, że tracisz koncentrację, poziom energii trwałej i silniejszy układ wzmacniający – a wszystko to dlatego, że nie wypróbowałeś tych prostych składników. Kurkuma, rozmaryn, cynamon i herbaty ziołowe są wadliwe, łatwo dostępne i skuteczne. Następnie musisz to zrobić: możesz zacząć gotować, a następnie możesz go użyć, jeśli chcesz go wymieszać. Jeśli nie podejmiesz żadnych działań, Twoja energia zostanie wyczerpana. PS Czy wiesz, że cynamon może mieć swoje właściwości nawet przez trzy lata, jeśli jest odpowiednio przechowywany? miejsce i miejsce przechowywania!

artykuł ma charakter wyłącznie informacyjny i nie zawiera informacji o aktualizacjach informacyjnych. Skosultuj się z konieczności usunięcia awarii.

Aby zobaczyć pełną instrukcję gotowania, przejdź na następną stronę lub kliknij przycisk Otwórz (>) i nie zapomnij PODZIELIĆ SIĘ nią ze znajomymi na Facebooku.

Reklama
《 POPRZEDNIA
Reklama

Synowa zażądała kluczy i wyrzuciła mnie z domu. Nagle wbiegł mój syn i zobaczył… I efekt…Synowa mnie uderzyła, zażądała kluczy do domu i kazała mi się wyprowadzić. Niespodziewanie przyszedł mój syn i zobaczył… I koniec… Było niedzielne popołudnie w Houston w Teksasie, kiedy George Miller, emerytowany listonosz po sześćdziesiątce, siedział cicho na ganku swojego skromnego, dwupiętrowego domu. Mieszkał tam od ponad 30 lat, wychowując swojego jedynego syna, Davida, po tym, jak jego żona zmarła przedwcześnie na raka. Dom nie składał się tylko z cegły i drewna: były w nim wspomnienia, miłość i poświęcenie. Ale jego synowa, Stephanie, zdawała się tym nie przejmować. Wybiegła z domu z twarzą zaczerwienioną ze złości. Bez ostrzeżenia uderzyła George’a tak mocno, że o mało nie spadły mu okulary. „Dość, staruszku!” krzyknął, a jego głos drżał z wściekłości. „Ten dom należy teraz do mnie i Davida. Jesteś słaby, bezużyteczny i powstrzymujesz nas”. Oddaj mi klucze i zniknij. Już cię nie potrzebujemy! George zamarł, jedną dłonią obejmując policzek, próbując przetworzyć to, co się właśnie wydarzyło. Przez lata tłumił w sobie obelgi i uszczypliwe uwagi, powtarzając sobie, że zachowanie spokoju dla dobra Davida jest warte upokorzenia. Ale ten policzek sprawił, że poczuł się, jakby przekroczył pewną granicę. Sąsiedzi z naprzeciwka zaglądali przez firanki. George poczuł falę wstydu, nie za siebie, ale za to, że świat właśnie był świadkiem jego upokorzenia. Próbował wykrztusić odpowiedź drżącym głosem. „Stephanie… to mój dom. Pracowałem na niego całe życie. Nie możesz po prostu…” Zanim zdążył dokończyć, Stephanie wyrwała mu kluczyki z drżących rąk i wskazała na ulicę. „Idź i znajdź dom opieki albo ławkę w parku. Ale nie waż się tu wracać”. George czuł, że zdrada boli bardziej niż samo s:a:ap. Jego syn zaufał Stephanie, a George miał nadzieję znaleźć u niej dom. Zamiast tego czuł się jak ciężar. Ze łzami w oczach skierował się w stronę schodów wejściowych, gotowy opuścić dom, wokół którego zbudował swoje życie. Ale w tym momencie znajomy głos przełamał napiętą atmosferę. „Tato? Co tu się, do cholery, dzieje?” To był David. Właśnie wszedł na podjazd, niosąc torby z zakupami. Upuścił je, gdy tylko zobaczył żonę z kluczykami i ojca zaczerwienionego od uderzenia. David rzucił się na niego, wpatrując się między żonę a ojca. „Stephanie, czy ty właśnie zabiłaś mojego tatę?” zapytał cicho, ale drżąc ze złości. Stephanie zamarła zszokowana. „David, posłuchaj, to nie tak, jak wygląda. Twój ojciec jest uparty, nie chce się przeprowadzić”. Potrzebujemy tego domu, jest teraz nasz, a on… „Przestań”. Ton Davida stał się ostry, zacisnął pięści. Stał między żoną a ojcem. „Nie możesz podnieść na niego ręki. Nigdy”. Oczy George’a napełniły się łzami, nie z bólu, lecz z ulgi. Przez chwilę obawiał się, że syn stanie po stronie żony. Ale widok Dawida, opiekuńczego i niezłomnego, napełnił jego serce kruchą nadzieją. Stephanie prychnęła, podnosząc obronny głos. „David, nie rozumiesz! Potrzebujemy przestrzeni. Twój ojciec już tu nie pasuje. Jest stary, słaby i nas wykańcza. Zbyt długo to znosiłam”. David odwrócił się, mrużąc oczy. „Znosiłaś go? Ten człowiek pracował na dwa etaty, żebym mogła iść na studia. Opuszczał posiłki, żebym miała co jeść. Dał nam dach nad głową, kiedy mama umarła. Bez niego nie byłoby „domu”, o który warto walczyć”. Zapadła gęsta cisza. Stephanie poruszyła się niespokojnie, uświadamiając sobie, że źle oceniła sytuację. George próbował interweniować łagodnym głosem. „David, nie kłóć się z nią o mnie. Jeśli chce, żebym odszedł, może powinienem. Nie chcę niszczyć twojego małżeństwa”. Ale Dawid pokręcił głową. „Tato, nigdzie się nie wybierasz. To twój dom. Zbudowałeś go, zapłaciłeś za niego i nikt, absolutnie nikt, nie ma prawa cię wyrzucić”. Po raz pierwszy George zobaczył, jak chłopiec, którego wychował, przeobraża się w mężczyznę. Twarz Stephanie wykrzywiła się z gniewu i rozpaczy. „I co z tego? Wybierasz jego zamiast mnie?” Dawid spojrzał jej w oczy bez mrugnięcia okiem. „Skoro nie potrafisz szanować mojego ojca, to może i mnie nie potrafisz szanować”. Serce George’a zabiło mocniej, gdy poczuł ciężar słów syna. Role się odwróciły: ojciec, który kiedyś chronił syna, teraz sam został zaatakowany. A Stephanie, kobieta, która myślała, że ​​ma przewagę, nagle znalazła się na niepewnym gruncie. Konfrontacja na podjeździe szybko rozprzestrzeniła się po okolicy. Do wieczora rozeszła się wieść: Stephanie spoliczkowała teścia, a David pozostał nieugięty. W domu George siedział przy kuchennym stole, z dłońmi obejmującymi kubek gorącej herbaty. Naprzeciwko niego David milczał, pogrążony w myślach. Stephanie, spakowawszy kilka walizek, pognała do domu matki, pozostawiając po sobie atmosferę pełną napięcia, ale i jasności umysłu. „Tato” – powiedział w końcu David, przerywając ciszę. „Powinienem był zorientować się wcześniej. Powinienem był zobaczyć, jak cię potraktowała. Przykro mi, że musiałeś to znosić sam”. George pokręcił głową, a na jego ustach pojawił się delikatny uśmiech. „Jesteś moim synem. Nigdy nie chciałem być ciężarem. Myślałem, że milczenie to najlepszy sposób, żeby cię chronić”. David pochylił się do przodu. „Nie jesteś ciężarem. Jesteś moim ojcem. Zawsze będziesz tu należeć”. Głos mu się załamał, ale wzrok pozostał niewzruszony. Dla George’a te słowa były silniejsze niż jakiekolwiek przeprosiny. Były potwierdzeniem, że jego poświęcenie nie poszło na marne. W kolejnych tygodniach David złożył pozew o separację od Stephanie. Jej brak szacunku nie był jedynie błędem; ujawnił stronę jej osobowości, której nie mógł już dłużej ignorować. Przyjaciele i rodzina, którzy znali tę historię, chwalili Davida za wspieranie ojca, nazywając go człowiekiem zasad. Tymczasem George poczuł się mile widziany przez społeczność. Sąsiedzi, którzy wcześniej tylko grzecznie się witali, teraz wpadali, przynosząc ciasta, gulasze i, przede wszystkim, ciepło. Dom, który kiedyś przypominał pole bitwy, powoli znów wypełnił się miłością i śmiechem. Pewnego wieczoru, gdy George obserwował, jak David naprawia cieknący kran w kuchni, poczuł coś, czego nie czuł od dawna: spokój. Zrozumiał, że rodziny nie opierają się wyłącznie na kontraktach małżeńskich czy więzach krwi, ale na szacunku, lojalności i miłości. Stephanie próbowała go wymazać, odrzucić jako coś jednorazowego. Ale ostatecznie to jej własne okrucieństwo wymazało ją z rodzinnego krajobrazu. George uśmiechnął się delikatnie, opierając dłoń na stole. „Wiesz, Davidzie” – powiedział – „twoja mama byłaby z ciebie dumna dzisiaj”. Dawid podniósł wzrok, jego oczy były wilgotne, ale zdecydowane. „Nie, tato. Byłaby z ciebie dumna, że ​​nauczyłeś mnie rozpoznawać, co naprawdę ważne”. I po raz pierwszy od lat George znów poczuł się całością.