Przechodzisz przez ulicę, zatrzymuje się samochód i niemal instynktownie podnosisz rękę, by podziękować. Szybki, dyskretny gest, czasem z uśmiechem. Już nawet o tym nie myślisz… a jednak. Ten drobny, codzienny odruch, którego niektórzy w ogóle nie mają, intryguje psychologów. Bo za tym pozornie niewinnym nawykiem kryje się coś więcej niż tylko prosta oznaka uprzejmości: ujawnia on coś o twoim sposobie bycia na świecie.
Głęboko pozytywny odruch społeczny
Ten gest przekształca proste funkcjonalne skrzyżowanie w międzyludzką wymianę zdań, choćby ulotną. Nie widzisz samochodu, widzisz człowieka. A to rozpoznanie subtelnie zmienia dynamikę między tobą a drugą osobą.
Bardziej rozwinięta wrażliwość na innych
Ten gest dłonią nie jest ani automatyczny, ani obowiązkowy. Możesz przejść obok, nic nie robiąc, jak wielu innych. Jeśli poświęcasz czas, żeby podziękować, często oznacza to, że zwracasz uwagę na intencje i zachowania wokół siebie.
Osoby, które wykonują ten gest, szybko dostrzegają nawet najmniejsze starania ze strony innych. Wychwytują niuanse i subtelne przejawy życzliwości i reagują naturalnie. Ta wrażliwość często wiąże się z silnymi umiejętnościami interpersonalnymi i zdolnością do empatii.
Potrzeba działania zgodnie z własnymi wartościami
Podziękowanie gestem machnięcia ręką to również sposób na zachowanie wierności swojemu wizerunkowi. Uważasz się za osobę pełną szacunku, uprzejmą i życzliwą, a ten gest pozwala ci pozostać w zgodzie z tymi wartościami, nawet w bardzo krótkim kontekście.
Ten typ zachowania jest powszechny wśród osób, dla których ważna jest wewnętrzna spójność. Nie lubią działać wbrew swoim zasadom, nawet w błahych sytuacjach. Nie chodzi tu o surowe wychowanie, ale o bycie wiernym sobie.
Aby zobaczyć pełną instrukcję gotowania, przejdź na następną stronę lub kliknij przycisk Otwórz (>) i nie zapomnij PODZIELIĆ SIĘ nią ze znajomymi na Facebooku.
