Dyskretny sygnał wysłany do drugiego
Z perspektywy kierowcy, to „dziękuję” nigdy nie jest neutralne. Pochwała wzmacnia poczucie, że postąpiło się właściwie. Badania z zakresu psychologii behawioralnej pokazują, że pozytywne zachowania, które są doceniane, częściej się powtarzają.
Innymi słowy, Twój prosty gest zwiększa prawdopodobieństwo, że ten kierowca zatrzyma się ponownie dla kogoś innego. Nawet nie zdając sobie z tego sprawy, przyczyniasz się do stworzenia pozytywnego koła uprzejmości w przestrzeni publicznej.
Sposób na ponowne humanizowanie miasta
W dużych miastach interakcje są często szybkie, bezosobowe, a czasem napięte. Ten gest przełamuje tę logikę. Przywraca ludzki dotyk tam, gdzie był tylko przepływ, rytm, zobowiązanie.
Ludzie, którzy spontanicznie wyrażają wdzięczność, często mają cieplejsze spojrzenie na życie społeczne. Wierzą, świadomie lub nieświadomie, że drobne gesty mają znaczenie i że klimat społeczny buduje się na tych niewidocznych szczegółach.
Czego to nie mówi (wbrew powszechnemu przekonaniu)
Podziękowanie kierowcom nie oznacza uległości, naiwności ani szukania aprobaty. Nie jest to też odruch wynikający ze strachu czy nadmiernego konformizmu. To wybór relacyjny, a nie zinternalizowany obowiązek.
To zachowanie nie jest związane z żadną szczególną kruchością ani potrzebą potwierdzenia. Odzwierciedla przede wszystkim uważność na innych i jakość interakcji, nawet tych przelotnych.
Prosty gest, ale daleki od zwyczajności.
Ten niewielki gest dłonią ujawnia uważną, empatyczną osobowość, dbającą o konsekwencję i świadomą skutków swoich działań, nawet tych najbardziej dyskretnych.
A jeśli tak wiele osób reaguje na to pozytywnie, to może dlatego, że w głębi duszy gest ten przypomina nam o czymś istotnym: uprzejmość nie jest regułą, lecz więzią.
