Reklama

Miękki domowy chleb: łatwy i wszechstronny przepis

adminon
Reklama
Reklama

Przygotowanie ciasta:

  1. W dużej misce rozkrusz świeże drożdże (lub wymieszaj suche) z cukrem i odrobiną ciepłego mleka. Odstaw na 10 minut, aż się spienią.
  2. W innej misce wymieszaj mąkę z solą. Zrób wgłębienie na środku i stopniowo dodawaj mieszankę drożdżową, mleko i wodę.
  3. Wymieszaj szpatułką lub drewnianą łyżką, a następnie zagniataj rękami przez około 10 minut, aż ciasto będzie gładkie i elastyczne. Jeśli jest zbyt lepkie, dodaj trochę mąki.

Pierwsze wyrastanie:
4. Uformuj ciasto w kulę i umieść je w lekko natłuszczonej misce. Przykryj ściereczką i odstaw do wyrośnięcia w ciepłe miejsce na 1–1,5 godziny, aż podwoi swoją objętość.

Formowanie bochenków:
5. Po wyrośnięciu delikatnie odgazuj ciasto i podziel je na 10–12 równych kawałków (każdy o wadze około 80 g).
6. Uformuj gładkie kulki i ułóż je na blasze wyłożonej papierem do pieczenia, pozostawiając między nimi odstępy. Przykryj i odstaw do wyrośnięcia na kolejne 30 minut.

Pieczenie:
7. Rozgrzej piekarnik do 200°C (grzanie góra-dół).
8. Posmaruj bochenki odrobiną mleka, aby uzyskać złocistą skórkę.
9. Piecz przez 15–20 minut, aż będą złociste i lekko chrupiące.

Wykończenie:
10. Po upieczeniu odstaw bochenki do ostygnięcia na kratce. Są pyszne zarówno na ciepło, jak i na zimno!🥰

Wskazówki dotyczące podawania i przechowywania:

  • Propozycja podania:  Te bochenki idealnie smakują z masłem, dżemem lub pikantnymi nadzieniami.🧈🍯
  • Przechowywanie:  Przechowuj je w płóciennym woreczku lub szczelnym pojemniku, aby zachowały miękkość do 3 dni. Możesz je również zamrozić do późniejszego wykorzystania!❄️

Warianty:

Aby zobaczyć pełną instrukcję gotowania, przejdź na następną stronę lub kliknij przycisk Otwórz (>) i nie zapomnij PODZIELIĆ SIĘ nią ze znajomymi na Facebooku.

Reklama
《 POPRZEDNIA NASTĘPNA 》
Reklama

Synowa zażądała kluczy i wyrzuciła mnie z domu. Nagle wbiegł mój syn i zobaczył… I efekt…Synowa mnie uderzyła, zażądała kluczy do domu i kazała mi się wyprowadzić. Niespodziewanie przyszedł mój syn i zobaczył… I koniec… Było niedzielne popołudnie w Houston w Teksasie, kiedy George Miller, emerytowany listonosz po sześćdziesiątce, siedział cicho na ganku swojego skromnego, dwupiętrowego domu. Mieszkał tam od ponad 30 lat, wychowując swojego jedynego syna, Davida, po tym, jak jego żona zmarła przedwcześnie na raka. Dom nie składał się tylko z cegły i drewna: były w nim wspomnienia, miłość i poświęcenie. Ale jego synowa, Stephanie, zdawała się tym nie przejmować. Wybiegła z domu z twarzą zaczerwienioną ze złości. Bez ostrzeżenia uderzyła George’a tak mocno, że o mało nie spadły mu okulary. „Dość, staruszku!” krzyknął, a jego głos drżał z wściekłości. „Ten dom należy teraz do mnie i Davida. Jesteś słaby, bezużyteczny i powstrzymujesz nas”. Oddaj mi klucze i zniknij. Już cię nie potrzebujemy! George zamarł, jedną dłonią obejmując policzek, próbując przetworzyć to, co się właśnie wydarzyło. Przez lata tłumił w sobie obelgi i uszczypliwe uwagi, powtarzając sobie, że zachowanie spokoju dla dobra Davida jest warte upokorzenia. Ale ten policzek sprawił, że poczuł się, jakby przekroczył pewną granicę. Sąsiedzi z naprzeciwka zaglądali przez firanki. George poczuł falę wstydu, nie za siebie, ale za to, że świat właśnie był świadkiem jego upokorzenia. Próbował wykrztusić odpowiedź drżącym głosem. „Stephanie… to mój dom. Pracowałem na niego całe życie. Nie możesz po prostu…” Zanim zdążył dokończyć, Stephanie wyrwała mu kluczyki z drżących rąk i wskazała na ulicę. „Idź i znajdź dom opieki albo ławkę w parku. Ale nie waż się tu wracać”. George czuł, że zdrada boli bardziej niż samo s:a:ap. Jego syn zaufał Stephanie, a George miał nadzieję znaleźć u niej dom. Zamiast tego czuł się jak ciężar. Ze łzami w oczach skierował się w stronę schodów wejściowych, gotowy opuścić dom, wokół którego zbudował swoje życie. Ale w tym momencie znajomy głos przełamał napiętą atmosferę. „Tato? Co tu się, do cholery, dzieje?” To był David. Właśnie wszedł na podjazd, niosąc torby z zakupami. Upuścił je, gdy tylko zobaczył żonę z kluczykami i ojca zaczerwienionego od uderzenia. David rzucił się na niego, wpatrując się między żonę a ojca. „Stephanie, czy ty właśnie zabiłaś mojego tatę?” zapytał cicho, ale drżąc ze złości. Stephanie zamarła zszokowana. „David, posłuchaj, to nie tak, jak wygląda. Twój ojciec jest uparty, nie chce się przeprowadzić”. Potrzebujemy tego domu, jest teraz nasz, a on… „Przestań”. Ton Davida stał się ostry, zacisnął pięści. Stał między żoną a ojcem. „Nie możesz podnieść na niego ręki. Nigdy”. Oczy George’a napełniły się łzami, nie z bólu, lecz z ulgi. Przez chwilę obawiał się, że syn stanie po stronie żony. Ale widok Dawida, opiekuńczego i niezłomnego, napełnił jego serce kruchą nadzieją. Stephanie prychnęła, podnosząc obronny głos. „David, nie rozumiesz! Potrzebujemy przestrzeni. Twój ojciec już tu nie pasuje. Jest stary, słaby i nas wykańcza. Zbyt długo to znosiłam”. David odwrócił się, mrużąc oczy. „Znosiłaś go? Ten człowiek pracował na dwa etaty, żebym mogła iść na studia. Opuszczał posiłki, żebym miała co jeść. Dał nam dach nad głową, kiedy mama umarła. Bez niego nie byłoby „domu”, o który warto walczyć”. Zapadła gęsta cisza. Stephanie poruszyła się niespokojnie, uświadamiając sobie, że źle oceniła sytuację. George próbował interweniować łagodnym głosem. „David, nie kłóć się z nią o mnie. Jeśli chce, żebym odszedł, może powinienem. Nie chcę niszczyć twojego małżeństwa”. Ale Dawid pokręcił głową. „Tato, nigdzie się nie wybierasz. To twój dom. Zbudowałeś go, zapłaciłeś za niego i nikt, absolutnie nikt, nie ma prawa cię wyrzucić”. Po raz pierwszy George zobaczył, jak chłopiec, którego wychował, przeobraża się w mężczyznę. Twarz Stephanie wykrzywiła się z gniewu i rozpaczy. „I co z tego? Wybierasz jego zamiast mnie?” Dawid spojrzał jej w oczy bez mrugnięcia okiem. „Skoro nie potrafisz szanować mojego ojca, to może i mnie nie potrafisz szanować”. Serce George’a zabiło mocniej, gdy poczuł ciężar słów syna. Role się odwróciły: ojciec, który kiedyś chronił syna, teraz sam został zaatakowany. A Stephanie, kobieta, która myślała, że ​​ma przewagę, nagle znalazła się na niepewnym gruncie. Konfrontacja na podjeździe szybko rozprzestrzeniła się po okolicy. Do wieczora rozeszła się wieść: Stephanie spoliczkowała teścia, a David pozostał nieugięty. W domu George siedział przy kuchennym stole, z dłońmi obejmującymi kubek gorącej herbaty. Naprzeciwko niego David milczał, pogrążony w myślach. Stephanie, spakowawszy kilka walizek, pognała do domu matki, pozostawiając po sobie atmosferę pełną napięcia, ale i jasności umysłu. „Tato” – powiedział w końcu David, przerywając ciszę. „Powinienem był zorientować się wcześniej. Powinienem był zobaczyć, jak cię potraktowała. Przykro mi, że musiałeś to znosić sam”. George pokręcił głową, a na jego ustach pojawił się delikatny uśmiech. „Jesteś moim synem. Nigdy nie chciałem być ciężarem. Myślałem, że milczenie to najlepszy sposób, żeby cię chronić”. David pochylił się do przodu. „Nie jesteś ciężarem. Jesteś moim ojcem. Zawsze będziesz tu należeć”. Głos mu się załamał, ale wzrok pozostał niewzruszony. Dla George’a te słowa były silniejsze niż jakiekolwiek przeprosiny. Były potwierdzeniem, że jego poświęcenie nie poszło na marne. W kolejnych tygodniach David złożył pozew o separację od Stephanie. Jej brak szacunku nie był jedynie błędem; ujawnił stronę jej osobowości, której nie mógł już dłużej ignorować. Przyjaciele i rodzina, którzy znali tę historię, chwalili Davida za wspieranie ojca, nazywając go człowiekiem zasad. Tymczasem George poczuł się mile widziany przez społeczność. Sąsiedzi, którzy wcześniej tylko grzecznie się witali, teraz wpadali, przynosząc ciasta, gulasze i, przede wszystkim, ciepło. Dom, który kiedyś przypominał pole bitwy, powoli znów wypełnił się miłością i śmiechem. Pewnego wieczoru, gdy George obserwował, jak David naprawia cieknący kran w kuchni, poczuł coś, czego nie czuł od dawna: spokój. Zrozumiał, że rodziny nie opierają się wyłącznie na kontraktach małżeńskich czy więzach krwi, ale na szacunku, lojalności i miłości. Stephanie próbowała go wymazać, odrzucić jako coś jednorazowego. Ale ostatecznie to jej własne okrucieństwo wymazało ją z rodzinnego krajobrazu. George uśmiechnął się delikatnie, opierając dłoń na stole. „Wiesz, Davidzie” – powiedział – „twoja mama byłaby z ciebie dumna dzisiaj”. Dawid podniósł wzrok, jego oczy były wilgotne, ale zdecydowane. „Nie, tato. Byłaby z ciebie dumna, że ​​nauczyłeś mnie rozpoznawać, co naprawdę ważne”. I po raz pierwszy od lat George znów poczuł się całością.