Jego palce lekko się zgięły. Edward poczuł lekkie napięcie w ramieniu, jakby mięsień przypomniał sobie o jego istnieniu. Potem powrócił cichy, muzyczny pomruk, nie z urządzenia Rosy, ale z samego Noaha. Najlepsze oferty słuchawek.
Ledwo słyszalny brzęczyk. Fałszywy. Słaby.
Ale melodia. Edward zatoczył się do tyłu. Jego syn nucił.
Nie powiedział ani słowa przez cały dzień. Ani do Rosy, ani do Noaha.
Nawet milcząca obsługa, która zauważyła zmianę. Zamknął się w swoim biurze na wiele godzin, przeglądając nagrania z monitoringu, próbując upewnić się, że to nie halucynacja. Obraz utkwił mu w pamięci.
Rosa chodziła tam i z powrotem. Noah obserwował. Nie był zły.
Nie była szczęśliwa. To, co czuła, było dla niej obce. Zakłócenie spokoju, który stał się jej rzeczywistością.
Coś pomiędzy stratą a tęsknotą. Może promyk nadziei. Nadzieja? Nie.
Jeszcze nie. Nadzieja była niebezpieczna. Ale coś niewątpliwie pękło.
Cisza przerwana. Nie hałasem, lecz ruchem. Czymś żywym.
Tej nocy Edward nie nalał sobie swojego zwykłego drinka. Nie odpisał na maile. Siedział sam w ciemności, słuchając nie muzyki, ale własnej nieobecności, odtwarzając w myślach to, czego, jak wierzył, już nigdy nie zobaczy. Najlepsze oferty słuchawek.
Jej syn był w ruchu. Następnego ranka będą pytania, reperkusje, wyjaśnienia. Ale to wszystko nie miało znaczenia, kiedy to wszystko się zaczęło.
Niespodziewany powrót. Niespodziewana piosenka. Taniec nieodpowiedni dla sparaliżowanego dziecka.
A jednak tak się stało. Edward wszedł do salonu, spodziewając się ciszy, a zamiast tego powitał go walc. Rosa, służąca, którą do tej pory ledwo zauważył, trzymała Noaha za rękę, która wirowała, a Noah, obojętny, milczący i niedostępny, obserwował.
Nie przez okno, nie w pustkę. Obserwował ją. Edward nie zadzwonił od razu do Rosy.
Zaczekała, aż służba się rozejdzie, a dom wróci do poprzedniego porządku. Ale kiedy zawołał ją do gabinetu tego popołudnia, jego spojrzenie nie było gniewne – jeszcze nie – lecz chłodniejsze. Wyrażało kontrolę.
Rosa weszła bez wahania, z lekko uniesioną brodą, nie wyzywająco, ale gotowa. Spodziewała się go. Edward siedział za eleganckim orzechowym biurkiem, ze splecionymi dłońmi.
Gestem zaprosił ją, żeby usiadła. Odmówiła. „Wyjaśnij mi, co robiłaś” – powiedział cicho, niepewnie.
Bez chwili wahania Rosa zacisnęła dłonie przed fartuchem i spojrzała mu prosto w oczy. „Tańczyłam” – powiedziała po prostu.
Edward zacisnął zęby. „Z moim synem?” Rosa skinęła głową. Tak.
Zapadła głucha cisza. „Dlaczego?” – zapytała w końcu, jakby wypluwając to słowo. Rosa nawet nie drgnęła.
„Bo coś w nim dostrzegłam. Iskrę. Włączyłam piosenkę.”
Jego palce drżały. Utrzymywał rytm, więc ruszyłem za nim. Edward wstał.
„Nie jesteś terapeutką, Roso. Nie masz żadnego przeszkolenia. Nie dotykaj mojego syna”. Jej odpowiedź była natychmiastowa, stanowcza, ale pełna szacunku.
„Nikt inny też go nie dotyka. Ani z radością, ani z zaufaniem”. „Nie zmuszałam go”.
Poszłam za nią. Edward krążył; coś w jej spokoju dezorientowało go bardziej niż jej bunt. „Mogłabyś zniweczyć miesiące terapii”.
„Lata” – mruknęła. „Jest jakaś struktura, jakiś protokół”. Rosa nic nie powiedziała. Odwróciła się do niej, podnosząc głos.
„Czy wiesz, ile płacę za ich opiekę, co mówią ich specjaliści?” – zapytała w końcu Rosa, tym razem wolniej. „Tak, a jednak nie widzą tego, co ja widziałam dzisiaj”. Postanowiła kontynuować, oczami, umysłem, nie dlatego, że jej kazali, ale dlatego, że chciała.
Edward poczuł, jak jego obrona wali się w gruzy, nie z aprobaty, lecz z dezorientacji. Nic z tego nie było jego typowym podejściem. „Myślisz, że uśmiech wystarczy? Że muzyka i magiczne sztuczki leczą traumę?” Rosa nie odpowiedziała. Najlepsze okazje na słuchawki.
Aby zobaczyć pełną instrukcję gotowania, przejdź na następną stronę lub kliknij przycisk Otwórz (>) i nie zapomnij PODZIELIĆ SIĘ nią ze znajomymi na Facebooku.
