Próbowałem z nim porozmawiać. Przypomniałem mu o dziesięciu latach, które spędziliśmy razem. Nic to nie dało.

Na miejscu pojawiła się ochrona. Zostałem wyprowadzony na zewnątrz, na deszcz, podczas gdy Curtis obserwował wszystko z balkonu na piętrze i pił szampana.

Tej nocy spałam w samochodzie na parkingu całodobowego sklepu spożywczego. Czułam się rozbita – poniżona, wyrzucona w błoto, wymazana. Czy kochałam obcego człowieka przez dziesięć lat? Mężczyzna, w którego wierzyłam, nigdy nie istniał. Był tylko drapieżnikiem czekającym na odpowiedni moment.

Minęły trzy tygodnie. Szukałam małego mieszkania, próbowałam odbudować swoje życie i dostałam papiery rozwodowe. Curtis chciał tego szybko. Bez żadnych kłopotów. Jakbym była czymś, co można by unieść, żeby mógł spokojnie cieszyć się swoim majątkiem.

Potem przyszło zawiadomienie.

Prawnik Arthura, pan Sterling, człowiek surowy i skrupulatny, poprosił o oficjalne odczytanie testamentu. Curtis zadzwonił do mnie wściekły.

„Nie rozumiem, po co cię w ogóle zaproszono” – warknął. „Tata często zostawiał ci jakieś bezwartościowe drobiazgi albo albumy ze zdjęciami. Po prostu przyjdź, podpisz się i wyjdź. Nie psuj mi tego”.

Przybyłem do kancelarii w najlepszych ubraniach – jedynej rzeczy, jaką posiadałem, która nie pachniała upokorzeniem. Curtis już tam był, siedział u szczytu wypolerowanego mahoniowego stołu, otoczony doradcami finansowymi, którzy wyglądali jak rekiny wypatrujące świeżej krwi.

I uśmiechnął się – pewny siebie, świadomy swoich możliwości, ale zupełnie nieprzygotowany na to, co miało nastąpić.

Spojrzał na mnie z otwartą pogardą, gdy wszedłem do pokoju

Aby zobaczyć pełną instrukcję gotowania, przejdź na następną stronę lub kliknij przycisk Otwórz (>) i nie zapomnij PODZIELIĆ SIĘ nią ze znajomymi na Facebooku.