W jego głosie słychać było szok i współczucie.
„Wszystko w porządku, Javier. Lepiej niż od lat.”
„Ten chłopak wygląda na zniszczonego” – kontynuował Javier. „Ale to, co zrobił na tym ślubie, było niewybaczalne. Naprawdę przeprowadzasz się do Europy?”
Rozejrzałem się po mieszkaniu, zobaczyłem spakowane pudełka, bilety lotnicze już kupione.
„Tak, Javier, nadszedł czas, żebym zaczął żyć dla siebie.”
W ciągu następnych kilku godzin odebrałem telefony od osób, z którymi nie miałem kontaktu od lat: byłych współpracowników, sąsiadów, a nawet niektórych dalekich kuzynów, którzy widzieli ten film. Wszyscy wyrażali swoje wsparcie i oburzenie z powodu sposobu, w jaki mnie traktowano.
„Zawsze wiedzieliśmy, że jesteś dla niego za dobry” – powiedział mi mój były kierownik z fabryki.
Ashley pojawiła się w moim mieszkaniu tego samego popołudnia, bez zapowiedzi. Jej twarz była opuchnięta od płaczu.
„Stephanie, proszę, otwórz drzwi. Wiem, że tam jesteś”.
Jej głos brzmiał rozpaczliwie. W końcu otworzyłem, bardziej z ciekawości niż współczucia.
„Ethan nie przestaje płakać, odkąd opublikował to wideo” – powiedziała Ashley, wchodząc nieproszony. „Dostaje setki wiadomości z nienawiścią. Jego współpracownicy patrzą na niego inaczej. Niektórzy klienci odwołali z nim spotkania”.
Jej opis wywołał u mnie nieoczekiwaną satysfakcję.
„I co, mam się tym przejmować?” – zapytałem chłodno.
Ashley opadła na moją sofę.
„Stephanie, zrobił to, o co prosiłaś. Nagrał to publicznie. Upokorzył się na śmierć. Czy to nie wystarczy?”
Jej pytanie pokazało, jak mało rozumiała sytuację.
„Ashley” – wyjaśniłem cierpliwie – „ten film nie wymaże 45 lat niewdzięczności. Nie cofnie upokorzenia związanego ze ślubem. Nie naprawi szkód emocjonalnych, jakie wyrządziliście mi przez lata”.
Spojrzała na mnie, jakbym zachowywał się nierozsądnie.
